http://www.youtube.com/v/RHcKcAzjlYA&rel=1

Toen ik eerder vanavond, na een bezoek aan mijn oma in het ziekenhuis, naar de tram liep begon het, het mijmeren. Nu zijn ziekenhuisbezoeken doorgaans al geen aanbeveling voor je gemoedstoestand, maar deze in het bijzonder stemde mij zeer droevig.

Iets meer dan een week geleden vierden we samen sinterklaas en nu ligt mijn oma, als een klein hoopje mens, in een groot wit ziekenhuisbed te wachten op slecht nieuws.

Vreemd is het dat je, in diep gemijmer verzonken, uitkomt bij dingen waar je in eerste instantie helemaal niet over aan het nadenken was. Na een kwartiertje mijmeren is iedereen andermans problemen vergeten en draait het puur nog om zijn/ haar eigen shit.

Via een soort van negatieve brainwave worden sommige problemen uit het verleden opgerakeld en lijk je er eventjes weer middenin te zitten.

Bij thuiskomst kwam het besef, als er zo hard gemijmerd moet worden om bij je eigen problemen terecht te komen gaat het eigenlijk best goed.

Ik hoop dat de knappe koppen in het AVL ook aan het peinzen zijn, liefst over een oplossing voor mijn oma.

p.s.

goed gemijmer wordt begeleid door een melancholisch stukje muziek, Colbie Caillat–> Magic.

Ik houd niet van ‘de grote stroom’. Dingen vind ik vaak leuker wanneer ze iets aparts hebben. Als modefreak uit dit zich in de eerste plaats in mijn kleding. Massatrends zijn niet aan mij besteed, ik val graag een beetje op.

Ik vind dit een leuke eigenschap van mezelf, eentje waar ik trots op ben. Trots ben ik er ook op een Amsterdammer te zijn. Heerlijk vind ik het om deel uit te maken van een stad met zo een unieke cultuur.

Prachtig vind ik het hoe Amsterdammers arrogantie met flair dragen, direct uit de hoek kunnen komen en tolerant door het leven gaan.

Lange tijd was ik er ook trots op uit Nederland te komen. Een liberaal land met een, versterkt door een zeer vrij sofdrugsbeleid, unieke positie in de wereld. Vrijheid leek het sleutelwoord.

De laatste jaren echter vind ik echter dat er enorme omslag heeft plaatsgevonden in de mentaliteit van ‘de Nederlander’. Dat ons politieke systeem er xe9xe9n van volksvertegenwoordiging is maken de politici vrijwel dagelijks pijnlijk duidelijk, ze lopen voorop om het slechte voorbeeld te geven.

De politiek is wat mij betreft in 2,5 kampen te verdelen. Het eerste kamp zijn de one- issue partijen, Geert Wilders voorop. Geert die dagelijks het ‘recht op vrijheid van meningsuiting’ misbruikt om anderen te schofferen en zelfs in de discussie met zijn (allochtone) vrouw, over welke kleur stropdas te dragen, kans ziet om een xenofobe opmerking te plaatsen. Partij voor de vrijheid, hoe misleidend is die naam. De beleidsmakers willen bijna een miljoen mensen hun recht op vrijheid van geloof afnemen.

Het tweede kamp bestaat wat mij betreft uit de ‘normen en waarden’ partijen. De Christenunie en het CDA, die al vingerwijzend hun politiek bedrijven, zodat we uiteindelijk een dodelijk saaie, naar Jan- Peter gemodelleerde burger overhouden.

Het halve kamp, waar ik eigenlijk het meest van verwacht, stelt mij wekelijks het meest teleur. Zo graag had ik van de heren Rutte en Bos een afwijkend geluid gehoord. Op de barricades had ik ze willen zien staan, strijdend voor een vrij Nederland.

Beide heren zijn echter zo druk met te proberen de verliezen zo beperkt mogelijk te houden dat ze geen tijd hebben voor de barricades en haast lijken te vergeten dat elders een hoop te winnen valt.

Terug wil ik naar het vrije Nederland waar ik zo trots op was, is er dan niemand die daarvoor gaat strijden??

‘walking like a one- man army, fighting with the shadows in your head’

Als klein jongetje ging ik vaak met mijn opa vissen. Misschien zijn kinderhanden inderdaad gauw gevuld, maar trots als een pauw zat ik op die dagen naast hem, luisterend naar ‘grote mannen verhalen’ en in de hoop een visje te vangen.

Wanneer de gevangen vis ‘onder de maat’ bevonden werd gooiden we het arme beestje terug, de vis in kwestie was nog niet volledig tot wasdom gekomen en mocht nog een tijdje doorzwemmen.

Op latere leeftijd kwam bij mij het besef dat wij, de mens, niet alleen vissen langs een meetlat leggen, maar ook onze eigen soort. Ikzelf ga gebukt onder een constante evaluatie van de mensen om mij heen. Vriendschappen, liefdes, maar ook politici na, bijvoorbeeld, een tvoptreden, worden door mij constant geevalueerd en wanneer ‘onder de maat’ bevonden teruggegooid in een leven waaruit ik mij terugtrek.

Nu ben ik op het moment zeer gelukkig met mijn familie en vrienden en het leven van de gemiddelde politicus zal het weinig beinvloeden wanneer ik mijn steun (klappen en joelen )na een slecht tv- optreden intrek.

Ik hoor het jullie nieuwsgierige aagjes denken.. en de liefde? Tsja.. de liefde. Als het gaat om de liefde is alles altijd complexer en intenser. Mijn meetlat der liefde is een persoon en onbewust wordt er toch telkens een, altijd mankgaande, vergelijking getrokken.

John Mayer zong het, ‘I’m gonna find another you’, ik kan me totaal niet vinden in die tekst, vind hem depressief, eenzaam en totaal afhankelijk, maar ergens is hij toch erg herkenbaar. Houdt dit mij, in mijn onderbewustzijn, nog steeds bezig!?!

Vanochtend dronk ik koffie met mijn meetlat, meteen zag ik waarom ze het ooit geworden is. Dat is wat ik wil, het meteen zien, is dat teveel gevraagd?

Noem me hopeloos romantisch, maar ik geloof in liefde op het eerste gezicht. Tot dan vullen we de tussentijd, het liefst zonder de meetlat gelijk tevoorschijn te trekken.

zelfreflectie. Nu ik de collegebanken tijdelijk vaarwel heb gezegd en het arbeidersbestaan omarm, merk ik dat ik steeds meer (en dieper) aan het nadenken ben over mijzelf, mijn verleden en mijn toekomst.

Paradoxaal, niet! Op het moment dat ik de studie, waar reflectieverslagen, POP’s en PAP’s de dienst uitmaken (en waar ik altijd een gruwelijke hekel aan gehad heb) de rug toekeer, ga ik er het nut van inzien en stort ik mij volledig op de zelfreflectie…

Komt eerst de reflectie en dan de ontplooiing? Want ik heb namelijk niet echt het idee dat ik, in mijn 22jarig bestaan, vaardigheden heb opgedaan die mij maken tot een absolute musthave voor deze samenleving. Bij de dag leven, dat is wat ik deed, zonder agenda en zonder planning. De geneugten van de dag aangrijpen om de ongemakken van later in de week te vergeten.

Ik kan jullie vertellen dat is een leuk leven. ECHT! Alleen kom je jezelf op een gegeven moment ontzettend tegen. Afgelopen zomer was dit moment voor mij daar en afgezien van het feit dat ik dacht, ‘wat een leuke gozer’(jezelf tegenkomen, hihih), bedacht ik ook dat er het xe9xe9n en ander moest gaan veranderen.

En nu doe ik mijn best, niet alles lukt en sommige zwakheden zullen er altijd blijven, maar ik probeer te veranderen. Beseffen dat je moet veranderen helpt niet, willen veranderen, daar draait het om.

Tegenwoordig heb ik een agenda, een ritme en probeer ik bijtijds mijn bed uit te komen (of eigenlijk probeer ik te proberen bijtijds mijn bed uit te komen).

Volgend jaar naar de VU, als ze me toelaten natuurlijk..

Geschiedenis.. zelfs heb ik mij reeds gebogen over een eventuele master, journalistiek..

Klinkt dat als een toekomst? Het klinkt mij in ieder geval als muziek in de oren.

I fall in love everytime I hear this song..

wou ik even met jullie delen!

In een bui van melancholie heb ik vanavond vele oude berichtjes van mijzelf doorgelezen. Veel slechte, grappige, verdrietige en bezorgde berichtjes passeerden de revue.

Nu ik al maanden niets fatsoenlijks geschreven heb en inspiratie- en kleurloos door het leven ging/ ga ben ik bij mezelf te rade gegaan, ‘waarom komt er bagger uit mijn toetsenbord’?

Terugdenkend aan de tijd waarin ik veel berichtjes neerschreef kom vooral bovendrijven dat ik niet zo heel lekker in mijn vel zat. Levert ongeluk inspiratie op?

Ik vermoed van wel, zowel ongeluk als geluk schreeuwt erom om gedeeld te worden, alleen geluk deelt wat makkelijker en daarom is schrijven een ultiem medium voor ongeluk.

Met andere woorden, ik meen te kunnen concluderen dat het een goed iets is dat ik kutstukjes schrijf. Ik ga echter de komende tijd wel weer proberen om regelmatig met iets nieuws te komen op mijn log. Dat deze stukjes dodelijk saai zijn door mijn geluk neem ik maar op de koop toe.

kus

Maanden geleden is het dat ik hier voor het laatst mijn zielenroerselen neergepend heb.

Sinds die tijd heeft er een boel plaatsgevonden in mijn leven en zijn er enkele flinke knopen ontrafeld ende doorgehakt.

Even zo lang heb ik er tegenaan gehikt om over sommige dingen te praten en te schrijven, xe9xe9n van de redenen dat mijn updates op deze log maandenlang zo ver te zoeken waren.