Als klein jongetje ging ik vaak met mijn opa vissen. Misschien zijn kinderhanden inderdaad gauw gevuld, maar trots als een pauw zat ik op die dagen naast hem, luisterend naar ‘grote mannen verhalen’ en in de hoop een visje te vangen.

Wanneer de gevangen vis ‘onder de maat’ bevonden werd gooiden we het arme beestje terug, de vis in kwestie was nog niet volledig tot wasdom gekomen en mocht nog een tijdje doorzwemmen.

Op latere leeftijd kwam bij mij het besef dat wij, de mens, niet alleen vissen langs een meetlat leggen, maar ook onze eigen soort. Ikzelf ga gebukt onder een constante evaluatie van de mensen om mij heen. Vriendschappen, liefdes, maar ook politici na, bijvoorbeeld, een tvoptreden, worden door mij constant geevalueerd en wanneer ‘onder de maat’ bevonden teruggegooid in een leven waaruit ik mij terugtrek.

Nu ben ik op het moment zeer gelukkig met mijn familie en vrienden en het leven van de gemiddelde politicus zal het weinig beinvloeden wanneer ik mijn steun (klappen en joelen )na een slecht tv- optreden intrek.

Ik hoor het jullie nieuwsgierige aagjes denken.. en de liefde? Tsja.. de liefde. Als het gaat om de liefde is alles altijd complexer en intenser. Mijn meetlat der liefde is een persoon en onbewust wordt er toch telkens een, altijd mankgaande, vergelijking getrokken.

John Mayer zong het, ‘I’m gonna find another you’, ik kan me totaal niet vinden in die tekst, vind hem depressief, eenzaam en totaal afhankelijk, maar ergens is hij toch erg herkenbaar. Houdt dit mij, in mijn onderbewustzijn, nog steeds bezig!?!

Vanochtend dronk ik koffie met mijn meetlat, meteen zag ik waarom ze het ooit geworden is. Dat is wat ik wil, het meteen zien, is dat teveel gevraagd?

Noem me hopeloos romantisch, maar ik geloof in liefde op het eerste gezicht. Tot dan vullen we de tussentijd, het liefst zonder de meetlat gelijk tevoorschijn te trekken.