Toen ik eerder vanavond, na een bezoek aan mijn oma in het ziekenhuis, naar de tram liep begon het, het mijmeren. Nu zijn ziekenhuisbezoeken doorgaans al geen aanbeveling voor je gemoedstoestand, maar deze in het bijzonder stemde mij zeer droevig.

Iets meer dan een week geleden vierden we samen sinterklaas en nu ligt mijn oma, als een klein hoopje mens, in een groot wit ziekenhuisbed te wachten op slecht nieuws.

Vreemd is het dat je, in diep gemijmer verzonken, uitkomt bij dingen waar je in eerste instantie helemaal niet over aan het nadenken was. Na een kwartiertje mijmeren is iedereen andermans problemen vergeten en draait het puur nog om zijn/ haar eigen shit.

Via een soort van negatieve brainwave worden sommige problemen uit het verleden opgerakeld en lijk je er eventjes weer middenin te zitten.

Bij thuiskomst kwam het besef, als er zo hard gemijmerd moet worden om bij je eigen problemen terecht te komen gaat het eigenlijk best goed.

Ik hoop dat de knappe koppen in het AVL ook aan het peinzen zijn, liefst over een oplossing voor mijn oma.

p.s.

goed gemijmer wordt begeleid door een melancholisch stukje muziek, Colbie Caillat–> Magic.